Ik ben weer in het toetsenbord geklommen. Nooit om de reden wat ik denk. De reden waarom ik denk in het toetsenbord te klimmen omdat ik voor mijn neus bevestigd zie hoe het ego zijn waanbeelden creëert en dat we als mens er gewoon instappen. Dat creëren van waanbeelden vormt zich op de diepste laag. Die diepste laag is dat we geloven dat we dat ego zijn. Op sommige momenten lijkt dit een simpele realisatie om te verhelpen maar dat is alleen op de oppervlakkige lagen zo. Hier houdt het niet op. Er is altijd verder.  In de kern is elk ego een ego waarvan het ego zich vastklampt aan zijn waarde die hij heeft gekregen. Dus op een gegeven moment kun je niets anders meer doen dan naar de wortel te kijken. En is er een scheidingsproces begonnen. Waar of niet Waar. Wat waar is daar valt niet over te twisten. Wat niet waar is valt altijd over te twisten, te vinden, te ervaren. Wat niet waar is dat is altijd complex. Wanneer iets zich dus aandient als zodanig complex dan kan ik al gaan selecteren. Niet waar dus! Wat betekent dit nu voor mij dat dit niet waar is. Niet veel, behalve niet waar, op moment dat ik me dat dus realiseer dan kijk ik al met andere ogen naar de situatie en hoef mij niet te richten op die situatie om die situatie te fixen in het voordeel of nadeel van het ego. (is mijn ego of de ander zijn ego=het ego).
Ook zie ik erkenning of ontkenning naar dat wat niet waar is. Wat niet waar is betekent dus niet dat het geziene weggedaan moet worden. Nee, het wordt gezien en daarin zie ik dan ook. Zo ben ik er onlangs achter dat ik vrij veel karaktereigenschappen van mijn vader heb overgenomen. Wanneer het gaat om egoisme in relaties en vriendschappen. Of dit nu een kwaal is of niet, het gaat er ook om hoe elk individu in het leven staat qua verwachtingen. Wanneer men verwachtingsloos in het leven staat maakt het in feite niet zoveel uit of die persoon er is of opeens niet meer. In de afgescheiden wereld werkt dit niet zo en ik als individu heb daar toch enigszins rekening mee te houden op wat voor manier ik relaties met mensen aan kan gaan. En dat dit door de ander totaal anders beleefd kan worden. Ook dat heeft allemaal niets met wat waar te maken en lijkt op het eerste gezicht ook al weer complex maar dient zich wel aan om eens in de patronen te kijken.

Waardoor ik ook uitkom dat vriendschappen en relaties bijna altijd op het ego berust zijn. Ze draaien bijna allemaal op uitspelen van oorlog en vrede.

een begin weer in schrijven

note: schrijven betekent voor mij niet dat het een begin en einde moet hebben, schrijven betekent voor mij niet dat er een doel is. schrijven betekent voor mij niet dat het logisch moet zijn of nog niet eerder gezien is of dat ik er volgende week nog zo over denk. schrijven betekent voor mij dat ik datgene het woord geef waar ik in mijn denken tegen aanloop. ik kan het schrijven prive houden maar kies er voor om het toch te delen. kennelijk wil datgene gedeeld worden.

aug-sept 2017: vakantie
ja, er is weer ruimte om te gaan schrijven. Waarover is de vraag maar ik kan wel een aantal verwarringen opsporen. De verwarring van de zoektocht in de psyche. Kennelijk heeft iets er behoefte aan om verwarringen op te sporen of juist deze behoefte te onderdrukken. Vanaf onze geboorte is het al een onbewust feest of lijden van de zoektocht. De zoektocht om jezelf te ontwikkelen, het personage vorm te geven in deze reis. Het personage ontdekken in wat ie fijn vind en wat voor gedragingen die heeft, wat er te leren valt en wat er te ontleren valt. Welke karakterstructuren overheersen en welke  onderontwikkeld zijn. Deze zoektocht houdt niet op. Vanuit het non dualistische kader (ik ben ik niet, ik ben dit karakter niet) is er niets te ontdekken behalve dat de wetenschap dat alles wat ik lijk te zijn dus niet ik ben. Datgene wat we willen ontdekken en zoeken is er niet. we zoeken dus naar een speld in een hooiberg. En blijven maar zoeken in de vorm. En het feest wisselt zich af met lijdenensweg van verdriet en vreugde, het zit mee en zit tegen met elkaar afgewisseld. Even afhankelijk op wat voor manier het personage ervaart. We doen eigenlijk maar wat, onbewust en bewust. Dat personage wat het ik wordt genoemd doet en beweegt vanuit de identificatie met dat ik. Anders gezegd, ik denk of weet niet beter dat dat ik kies voor wat ik doe of zeg. Ik zet de werkelijkheid naar mijn hand door de werkelijkheid te willen sturen. Ik wil dit en wil dat, heb dit nodig en dat nodig. Door de behoefte van het personage om persoonlijk te  ontwikkelen (natuurlijke groei in evolutie) zal dit personage dus steeds willen bijleren en groeien in het bewustworden. Het personage leert anders spreken, denken en handelen.  Leert zichzelf aanpassen en perfectioneren. Omdat het ik nu 1 maal denkt dat het altijd beter kan. kort door de bocht: Het wil altijd meer in tijd en ruimte.
Ook deze theorie is maar een idee wat velen geopperd hebben. Maar laten we ervan uitgaan dat dit zo is omdat ik dit om me heen zie gebeuren. Eeuwen lang wil de mensheid ontwikkelen of verwoesten. Zelfs bij volkeren die liefde en gezondheid hoog in het vaandel hadden vond er geweld plaats door afgescheiden te denken. Het ene volk tegenover het andere volk. De ene religie tegenover de andere. De ene stam tegenover de andere stam. De ene mening tegenover de andere mening. Alles in het universum heeft zijn tegenpool en danst met elkaar of heeft oorlog met elkaar.  Als wij als fysieke wezens daarin grootgebracht worden dan betekent dit toch dat de psyche net zo inelkaar zit.  In de psyche is er dus steeds een duale werkelijkheid aan de gang.  Of dit nu plaats vind op de hogere of lagere trede van bewustzijn. On bewust of bewust blijft er een energie aangewakkerd die in strijd is met elkaar. Als ik bepaalde guru’s moet geloven dan is er dus nog een andere werkelijkheid. De non duale werkelijkheid. Dit is dat wat niet duaal is. Ja, als de serieuze denker dit gaat onderzoeken  dan begint in dualiteit  een conflict te ontstaan en gaat een nieuwe meditatie beginnen. Tijdens deze meditatie is het proces van ontkennen en erkennen van het personage aan de gang. Met alle facetten van dien. Familiarie, culturele, geslacht, karakter, status etc bepalen dit personage. Eigenlijk alle dingen die je vanuit het non dualistische kader overboord gooit (ontkent) blijven alsnog bestaan vanuit het dualistische kader. De vraag alleen is hoeveel waarde geef je eraan? En wat betekent het als je het personage overwaardeert of onderwaardeert naast de vraagstelling wat ik niet ben of wat ik wel ben.
Waar ik mijzelf zie op moment is dat ik mijn personage vaak ondergewaardeerd heb. Ik accepteer het niet zoals het lijkt te zijn en ben bezig geweest om steeds wat anders te zijn dan dat ik ben. Wat dus ergens verwarring oplevert is dat ik niet eens weet wat ik werkelijk ben en toch erken wat ik denk te zijn. tot zover dit bericht

Marije Martine Irene

zoveel om over te schrijven en waar zal ik beginnen. Gezien ik mijzelf nog steeds gespleten en verdeeld voel zal dit blog wellicht ook zo kunnen overkomen. Tevens zie ik ook dat er onderscheid is tussen wijsheid en de andere kant. De andere kant die ik hier de machine noem. In mijn relatie met Louis worden vele relatieve aspecten belicht. En de aspecten die zichtbaar worden heb ik eerder gezien maar nu kan ik ze beademen.
In deze relationele vorm zie ik mijn eigen heftigheid en tirannie, zachtheid en gevoeligheid.

Mijn namen zijn dan ook Marije Martine Irene. Marije, stamt af van Maria: ze zeggen dat het afstamt van een herbreeuwse wortel m-r-r wat mirre is en mirre is een bittere wortel.  Martine zou betekenen: militante, de krijgshaftige. Irene: vrede/vredig.
Bitter Militante Vredig. Leuk bedachte samenstelling voor deze machine. Ik heb een periode gekend dat ik een andere naam wilde hebben. Mijn eerste keus was Maya: illusie, ik had destijds geen idee wat het betekende maar vond het wel leuk klinken. Toen vervormde het naar Zehra: Arabische naam, wat deze naam voor betekenis draagt is mij niet bekend. Wat ik eigenlijk wel fascinerend vind. En uiteindelijk is het Marij geworden. 1 letter eraf. Voor mensen uit die periode werd ik Marij genoemd. Nu, anno 2017 maakt het me niets meer uit. En zie dat een naamsverandering als een tijdelijk iets en dat het voor dat moment dienend is maar uiteindelijk word er ook iets mee ontkend. namelijk je identiteit. Je persoontje, je machine.

In mijn relatie met mijn vriend word mijn machine regelmatig getriggerd en de militante is regelmatig zichtbaar net zoals bitterheid en vrede. Bepaalde gedragingen zoals woede uitbarstingen, van vrede naar bitter en van bitter naar militante. Ik zie dat er een wortel van terging in de machine zit. Hij zit niet heel vastgeroest want er is al wat aan gesjord, hij is gezien. In die wortel ligt de oorzaak verscholen. En de oorzaak ben ik aan het onderzoeken. De oorzaak moet voorbij gaan aan het beschadigd kind die pijn heeft want dat innerlijk beschadigd kind heb ik gezien en de terging is er nog steeds.
Ook al zie ik wel dat relatieve aspecten te maken hebben met dat innerlijk kind die ergens zichzelf een inprenting heeft wijs gemaakt en die vandaaruit diverse mechanismes is gaan bedenken. En waar de hele illusie op draait en beweegt. Maar alsnog is dat beschadigde kind een gevolg van de oorzaak. En dit zal mijn onderzoek zijn.

ECIW is een middel wat mij ondersteunt in dit onderzoek om een oorzaak te bekijken. Of het klopt zullen mijn daden uiteindelijk moeten uitwijzen. Ook al weet ik dat de weg terug naar huis vallen en opstaan betekent. Deze zelfstudie heeft mij al veel dingen laten zien waar ik een volledig ja op ervaar. En wat ik ook niet meer anders kan zien dan dat, ook al laten mijn daden soms wat anders zien vanuit de machine Marije Martine Irene. Ook al is het een wipwap tussen de machine en wijsheid, een wipwap tussen de relatieve aspecten en de absolute aspecten. En dan is weer de vraag hoe definieer ik relatief en absoluut? Relatief: alles wat vorm is. Absoluut: alles wat dat niet is. Alles wat vorm is verschijnt in alles wat dat niet is. Dus dat kan niet ontkend worden. Alleen het probleem is dat we meer waarde zijn gaan hechten dan nodig is aan alles wat vorm is dan aan alles wat dat niet is. Daar is dus een enorme disbalans ontstaan. Dus wat doe je met disbalans? Dan moet van de ene schaal wat af en op de andere schaal wat bij. Zo werkt een weegschaal toch? Ik denk dat de weegschaal op 99,9/0,1 staat. Dus ik snap waarom ECIW met een werkboek komt met die oefeningen die erin staan. Om de wereld die je buiten je ziet te vergeten. Cold Turkey: Er bestaat geen wereld. Jij hebt jouw zelf (machine) gehallucineerd inclusief het hele universum.  En dat daar dus het proces ligt. Want welk ego wil dat nu horen? Alleen al het onderzoeken roept meteen al verzet en ontkenning en verwarring op. Want alle relatieve aspecten staan hiermee op het spel. Al deze aspecten lopen gevaar. Maar als je het simpel bekijkt: hoe kan iets wat vast is, wat waar lijkt te zijn zo wankel staan en verdediging nodig hebben? Ik concludeer: alles wat niet evenwichtig is komt uit de machine en wat evenwicht heeft komt uit wijsheid. Wat ook weer een tricky uitspraak is omdat het ego weer geneigd is om dit binnen zijn eigen kaders af te stemmen. Dus hoe logisch is het dat hier Cold Turkey nodig is en de vorm te laten voor wat hij is. Dus te parkeren. In de relatie met mijn vriend krijg ik het duidelijkst de reflecties  te zien van mijn eigen waanzin waarvan de wortel terging is. En die in verbinding staat met mijn naam. De gevolgen van die terging zijn reageren, verdedigen, beschermen, gelijk willen hebben, het beter weten etc etc. Dus wat als ik dat nu eens ga skippen op de momenten dat ik dit juist zo graag wil doen.

Anyway: het is een lastig terrein. Maar er is  volhardendheid en zicht in het doolhof gekomen.

Bitterheid, Krijgerschap En Vrede laten me marcheren om de weegschaal te balanceren.

In dankbaarheid

 

 

syndroom is geen syndroom

In mijn persoonlijke relatieve aspecten merk ik op dat ik nawee op het pleasers syndroom. Ik denk dat dit een veel voorkomende kwaal en zegen is binnen dualiteit. Een kwaal omdat het conflict oplevert een zegen omdat het onderzoek door blijft gaan.  dus Rupsje nooit genoeg gaat verder.

Ik zal eens terug gaan en een voorbeeld geven. Vroeger had ik zo mijn eigen stijl kleding die ik zelf prettig vond. Mijn moeder vond het niets, ik kleedde mij te ordinair. Als ik dus meeging naar mijn familie dan moest er andere kleding komen. Soort van bekakte zooi wat ik helemaal niet mooi vond. En zette bij mijn familie dus een ander masker op. Ik voelde me er ook niet zozeer ongemakkelijk in. Ik paste me aan.  En als er harmonie was dan was dat goed voor mij schijnbaar op dat moment. Maar als vrienden mij zo zouden zien dan zouden ze me niet herkennen.  En dat conflict probeerde ik wel te vermijden, dus ik zou er wel voor zorgen dat er nooit een situatie zou zijn dat deze mensen samen zouden komen. Dus mijn constructies zijn er op gemaakt om altijd harmonie te willen en water bij de wijn te doen. Of ik dissocieerde me ervan. De mazzel. Gelukkig ben ik in deze uiterlijke vorm nu mijzelf geworden. Het persoonlijke vlak is nu 1maal de voorbereiding op het minder persoonlijke. De naweeën zijn er nog steeds maar in een andere vorm zie ik.

Als ik deze persoonlijke vorm doorzet naar wat minder persoonlijk dan kom ik in mijn onderzoek naar waarheid dus nog dezelfde strategieën tegen, alleen vervormd. Als ik dus die verschillende (mensen) aspecten in mij tegenkom die aan al die aspecten wil gehoorzamen is het dus ook heel logisch dat het ontleden van bullshit dus bestaat uit conflict. Want het ene idee staat tegenover het andere idee.

Als ik dat dus weer doortrek dan zijn het mijn eigen ideeën en meningen en dingen die ik hoor die met elkaar in conflict zijn. Die  tegenstrijdigheden die een conflict lijken maar die gewoon paradoxaal zijn. Het enige ding wat er tussen staat is dus dat mechanisme die  conflict lijkt te veroorzaken door het 1 tegen het ander weg te strepen en zogenaamde orde wil terwijl hetzelfde gegeven gewoon een paradox is.

Ok de uitleg was ff wat langer dan de conclusie.

Kennelijk is dat wat schrijven doet.